Przedstawiamy kolejny artykuł* kontrowersyjnego Czechfashionisty
* są to osobiste opinie autora, których nie należy utożsamiać z poglądami pracowni kapeluszniczej Carlsbad Hat Co.
Fashion & Lifestyle Blogger | Bonvivant | Vítězslav Ivičič
Znasz kanotier?
Po francusku nazywa się go canotier (dosłownie „wioślarz”), po angielsku straw boater, co zdradza pochodzenie tego kapelusza: pojawił się pod koniec XIX wieku, a od weneckich gondolierów przejęli go i przerobili na swoją modłę wioślarze. Wioślarstwo było wtedy bardzo popularnym sportem, a przejażdżka łódką dawała poza tym młodym mężczyznom okazję, by spędzić kilka chwil sam na sam z wybranką, bez rodziców, guwernantki czy przyzwoitki. Tak jak dziś ludzie w miastach biegają w czapkach z daszkiem, sto lat temu wypływali łódkami w kanotierach.
W Czechach nazywa się go „žirarďák” od nazwiska Alexandra Girardiego, który miał go na głowie, gdy około 1890 roku śpiewał w operetce Straussa „Księżna Ninetta” – i tak kapelusz stał się modny
Był to wtedy kapelusz półformalny, który aż do połowy XX wieku noszono do garniturów spacerowych lub sportowych; poza wioślarzami upodobali go sobie studenci i sportowcy, a nosili go zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Dziś spotkasz go raczej tylko jako część mundurka tradycyjnych brytyjskich szkół z internatem albo w kiczowatych, niby retro występach.
Jest owalny, z ripsowym otokiem w różnych kolorach, a wysokość główki zmieniała się w różnych epokach. Pierwotnie robiono go z lakierowanej słomy, był bardzo twardy i niezbyt wygodny, więc gdy ludzie zaczęli cenić wygodę, stracił popularność. Dziś trafisz raczej na jego miękką wersję, która trochę przypomina mi kapelusz ogrodnika z angielskiego romantycznego filmu na niedzielne popołudnie, a ja najbardziej lubię ten klasyczny, twardy.
Kompromisem jest np. Mayser ze swoją bardzo elegancką panamą w tym kształcie, która wygląda szykownie i ma wszystkie zalety kapeluszy panamskich, o których pisałem w poprzednim artykule.
